Teorie behawioralne

Według tej teorii zachowanie człowieka jest w pełni sterowane przez środowisko zewnętrzne. Każdy bodziec płynący z otoczenia wywołuje wymierną reakcję ze strony organizmu ( ruchy mięśni, reakcje sterowane przez autonomiczny układ nerwowy, reakcje słowne). Wyróżnia się przy tym bodźce bezwarunkowe i warunkowe.
Bodźce bezwarunkowe to czynniki to czynniki wywołujące reakcje wrodzone zwane też odruchami bezwarunkowymi, np. wydzielanie śliny na widok pokarmu.
Bodźce warunkowe wywołują reakcje wyuczone, nabyte. Skojarzenie w czasie oddziaływania dowolnego bodźca obojętnego z bodźcem warunkowym prowadzi do wywołania reakcji warunkowej na obojętny dotąd bodziec (warunkowanie klasyczne). Warunkowanie instrumentalne, zwane też sprawczym polega na utrwalaniu pożądanych reakcji przez pozytywne wzmacnianie występujących spontanicznie odruchów.
Pozytywne wzmacnianie – nagroda, to specyficzne zdarzenie zwiększające tendencję do powtarzania reakcji. Może mieć ono charakter pierwotny, kiedy zaspokaja potrzebę pierwotną (np. pokarm), lub wtórny, gdy zaspokaja potrzebę nabytą (np. pochwała słowna).
Wzmacnianie negatywne czyli kara, to zdarzenie niepożądane, niekorzystne dla człowieka. Wzmocnienie negatywne mogą stanowić np. bodźce bólowe, zagrażające organizmowi. Przykładem wzmocnienia negatywnego może być dezaprobata słowna. Człowiek w swej naturze dąży do uzyskania nagród i unikania kar.

Comments are closed.