Teorie psychologii humanistycznej

Teoria ta zakłada, że człowiek stanowi jedność składającą się z „Ja psychicznego” i organizmu w rozumieniu biologicznym. Jedność ta ma charakter unikatowy, niepowtarzalny, co stanowi jej niepodważalną wartość. Człowiek z natury jest dobry – jego naturalne dążenia rozwojowe są pozytywne i konstruktywne.

Podstawową właściwości natury ludzkiej jest zdolność do stałego rozwoju, który odbywa się dzięki tkwiącym w każdym człowieku siłom twórczym .
Rozwój ten jest możliwy jeśli człowiek żyje w zgodzie ze swoim organizmem i uruchamia cały swój potencjał rozwojowy.

Pełną samorealizację utrudnia człowiekowi nieznajomość własnego „Ja”, konieczność pełnienia różnorodnych, często ze sobą sprzecznych ról społecznych, przebywanie w nie sprzyjającym klimacie psychologicznym. Człowiek, którego rozwój został zablokowany, nie jest osobą zdrową i wymaga pomocy.

Terapia według koncepcji psychologii humanistycznej ma na celu wyzwolenie możliwości rozwojowych człowieka przez usuwanie czynników blokujących ich rozwój. Podstawą jest nawiązanie właściwego kontaktu między terapeutą, a osobą, której udziela się pomocy. Terapeuta powinien w pełni akceptować osobę zwracającą się do niego o pomoc, unikać ocen, wczuwać się w jej przeżycia (empatia), być autentyczny i partnerski. Terapia ma na celu pełne wyrażanie emocji, poznawanie swych prawdziwych odczuć, dążeń i pragnień.

Comments are closed.